Graduation Ball

Hierbij de foto’s van het graduation ball in Engeland:

EPST – Graduation Ball and London

Laatste vlucht: Alderney!

Na mijn IR gehaald te hebben moest ik nog 2 uur en 25 min vliegen om mijn uren op te maken (en die uren heb ik nodig voor mijn brevet). De planning was om naar Nederland te vliegen; daar tanken en omwisselen en dan weer terug naar Oxford. Helaas had Mark Ryles (mijn flight buddy voor deze vlucht) niet genoeg uren om terug te vliegen. Het alternatief was Alderney, het kleinste eiland van de Channel Islands. Dit zijn een aantal (Britse) eilanden ten westen van Normandie en ligt op ongeveer 1,5 uur vliegen vanaf Oxford.

Doordat het een ‘fun’ vlucht was hadden we de laagste prioriteit en er waren al niet zo heel veel Seneca’s beschikbaar… we werden dus de hele tijd van het rooster gehaald. Uiteindelijk konden we op woensdag 6 november de vlucht doen. Het wolkendek was vrij laag, maar goed genoeg om te vertrekken en het zou beter worden…

We vertrokken om 12.15 vanaf Oxford. Al vrij snel zaten we boven de wolken. Omdat het geen trainings vlucht was had ik dus ook geen schermen voor mij en kon ik heerlijk van het uitzicht genieten. De route naar Alderney was vrij rustig, dus genoeg tijd om te klooien en van het uitzicht te genieten!!! We hadden de taken ook netjes verdeeld Op Alderney stond een goede crosswind en de baan is niet al te lang, dus concentratie was vereist! De approach was vrij stabiel en de landing was goed maar niet mijn beste… :p

We zijn op Alderney het dorp in gegaan, daar wat gegeten bij een bar en daarna richting de kust gelopen. Het is echt een klein eiland, waarom ze zoveel auto’s hebben is mij een raadsel… luiheid denk ik Toen we terug waren op het vliegveld hebben we de nodige drank en sigaretten ingeslagen, omdat het Tax-free was en dat scheelt een hoop geld! Die sigaretten waren overigens niet voor mij, deel van de drank wel

Rond 16.00 vertrokken we weer vanaf Alderney, het wolkendek was echter nu nog lager, maar boven de wolken had de zon een verassing in petto, namelijk een prachtige zonsondergang! Wat een kick! Uiteindelijk kwamen we in het pikke donker bij Oxford aan. Hier bleek dat het nog spannend zou gaan worden of we op Oxford konden gaan landen vanwege het lage wolkendek. Het was echt op het randje, we kwamen pas op 900′ uit de wolken; op 800′ hadden we een missed approach moeten maken… IFR flying in de praktijk! Daar hebben we zo hard voor gewerkt in Engeland en dan is het mooi als je het echt moet en kan toepassen.

Nu ben ik weer terug in Nederland, en ben begonnen met de MCC cursus. Daarover later meer!

IR in the pocket, klaar in Engeland!

Na 2 weken geleden mijn 170A gehaald te hebben; moest ik vrij lang wachten op mijn IR examen door de wachtlijst en het weer hielp ook niet mee. Afgelopen dinsdag was het dan eindelijk zo ver, ik stond op het rooster voor mijn IR met Steve Oddy!

De route die ik moest doen was Oxford-Bristol-Gloucester (voor een route uitleg zie ‘Het eind komt in zicht’). Ik vind dit een erg fijne route! Op maandag zag het ernaar uit dat het weer slecht zou worden op dinsdag, maar dinsdag ochtend bleek dat het pas in de middag slecht zou worden (en dat werd het ook!) Het slechte weer kwam uit het noorden en ik moest naar het zuiden, dus had er die ochtend geen last van.

De vlucht ging eigenlijk best wel lekker, tot ik bij Gloucester aan kwam. Ik ging de hold in, deze ging nog goed, maar daarna de procedure wat minder. Hier maakte ik eerst een verkeerde correctie om de outbound te tracken. Dit was niet zo erg, want ik zat er optijd weer op, maar liep hierdoor achter het vliegtuig aan. Uiteindelijk ging ik hierdoor 20 a 30 feet door de laatste ’step down altitude’ en dat is een failpoint op de NDB; helaas… De General handling daarna ging wel weer naar behoren. Dit betekende totaal één failpoint (op de NDB) en dat is een partial waard. Bij een partial hoef je alleen het onderdeel over te doen dat mis ging. Als je die haalt heb je nog steeds een ‘first series pass’ en dat wil iedereen graag op zijn IR!

Omdat ik nog veel uren over had en ik het zekere voor het onzekere wilde nemen, ben ik op woensdag nog even de vlucht gaan oefenen die ik op mijn partial moest gaan doen. Omdat de rest van de NDB procedure wel naar behoren was, hoefde ik geen hold te doen en mocht ik de NDB met 2 motoren doen, zelfs landen hoefde niet!

Afgelopen donderdag heb ik mijn partial gevlogen. Het weer was redelijk, er stond wel een harde wind uit het oosten en dat is bijna haaks op runway 01l; vaak buiten onze crosswind limieten. Maar de examinator vertelde dat hij de verantwoordelijkheid zou nemen om te landen als de winden buiten de limieten kwamen (hij wilde puur de procedure zien) en dat was voor mij de doorslag om de vlucht te gaan doen!
De (Oakly) departure ging zonder problemen, omdat het rustig was hoefde ik niet te holden en kon ik meteen de procedure vliegen. Ook dit ging lekker en ben dit keer niet door een ’step down altitude’ gegaan Toen we net voor de baan hingen bleek de wind buiten de crosswind limiet te zijn, dus ik stelde een Go-Around voor. Toen zei de examinator: “Good choice, I have control, you passed!” YESSSS! En toen heeft hij hem geland, ook al had ik dat graag zelf gedaan :p

Ik heb nu nog 2:25uur over en ga dat de komende dagen opvliegen met een leuk vluchtje. De kans is groot dat we naar Nederland gaan, daar tanken en dan weer terug! Waarschijnlijk vlieg ik op dinsdag voorgoed terug naar Nederland!!!

170A gehaald! Weer een stapje dichterbij…

Gister heb ik mijn 170A examen vlucht gedaan. Dit is een soort school examen dat je gehaald moet hebben voordat je je ’staats examen’ (IR) mag doen. Beide examens zijn precies hetzelfde, maar het school examen is er voor om te kijken of je klaar bent voor het echte ’staats examen’.

De route die ik kreeg was Oxford-Bristol/Filton-Oxford. Dit is een erg lekkere route en zeker de diversion terug naar Oxford was helemaal fijn omdat ik daar bekend mee ben. Op deze diversion heb je ook genoeg tijd om alles te doen, want vaak is dat het stress volste gedeelte! Het weer zat ook mee, weinig wind en turbulentie en de wolken zaten op ruim 3000 feet, dus daar had ik ook geen last van tijdens het visuele circuit.

De vlucht ging voor mijn gevoel erg lekker. Ik was steeds ruim voor op het vliegtuig, stabiel op de hoogtes en headings, RT ging lekker en weinig echte fouten. Op het eind van de diversion kwam ik beetje achter op het vliegtuig, omdat we daarvoor general handling hadden gedaan. Maar uiteindelijk had ik alles nog optijd kunnen regelen voordat we de NDB procedure in gingen. Dit is vaak het gedeelte waar de meeste partials op worden gehaald. Er zijn sowieso veel dingen waar je op kan falen tijdens de procedure, maar je vliegt hem ook nog is asymmetric. Daar komt nog bij dat het aan het eind van de vlucht is, waardoor je toch iets minder geconcentreerd bent. Gelukking ging dit ook goed en ben ik nergens door mijn hoogtes heen geschoten.

De examinator was tevreden over de vlucht, dus ik mag mijn ’staats examen’ (IR) komende week doen! Ik hou jullie op de hoogte!

Het eind komt in zicht

Sorry voor de late update, mijn laatste stukje is alweer ruim een maand oud!

De afgelopen weken hebben we aardig wat gevlogen. Mijn laatste sim heb ik 2 weken geleden al gedaan en mijn laatste vlucht afgelopen dinsdag. Vrijdag sta ik nu op het rooster voor het school examen (170A). Het  staats examen (CAA) heb ik dan hopelijk begin volgende week! Nadat ik dat gehaald heb ben ik helemaal klaar hier in Engeland!

Omdat het voor de meeste niet helemaal duidelijk is wat we hier in Engeland doen zal ik dat nog even toelichten. We zijn bezig met onze Instrument Rating, dit is een aanvulling op het CPL brevet. Het belangrijkste aan de IR is dat we straks puur op instrumenten mogen vliegen en de airways in mogen. Dit is natuurlijk vrij noodzakelijk in de commerciele luchtvaart.

**Sorry voor bepaalde termen in het volgende stukje **

Om een idee van het examen te geven, hier een voorbeeld:

Na een uitgebreide briefing met de examinator (over de route, het weer, de mass and balance, de performance, en veel andere feitjes) vertrekken we vanaf Oxford in de Seneca op een gepubliceerde instrument departure. De departures ‘brengen’ ons naar een airway waar ook alle grote jongens zitten; BA, KLM, Virgin, Ryanair, Easyjet, Emirates, om er maar een paar te noemen!! Deze airway verlaat je alweer vrij snel om een Radar Vectored ILS te doen op bijvoorbeeld Birmingham International.

De ILS (precision approach) vliegen we helemaal af, maar er wordt dan gesimuleerd dat de baan niet te zien is, waardoor je een Go-around moet doen. Tijdens deze go-around krijg je een simulated engine failure en moet de EFATO drill uitgevoerd worden (kapotte motor uit, zorgen dat de motor die je nog hebt wel blijft draaien). Daarna moet je uitwijken (diversion) naar een andere luchthaven, bijvoorbeeld Gloucester. Daar doe je een NDB procedure om voor de baan uit te komen, maar er staat een ezel op de baan… dus weer een go-around (maar nu met één motor)!!! Dan nog even het circuit in en dan mag je eindelijk landen!

Tijdens de vlucht heb je te maken met de radio, het weer, terrein, danger area’s, navigatie bakens, ander verkeer, ‘examen marges’, etc. Het is belangrijk om voor te blijven op het vliegtuig en dat kost nogal wat concentratie, vooral omdat het een single pilot operation is en je geen autopilot tot je beschikking hebt! Ergens halverwege het examen moet je ook nog general handling doen. Al met al ben je ruim 2 uur bezig.

Nog even wat moois, dit zagen Jordy en Oscar bij Birmingham. Ze werden door ATC onder de ILS door gestuurd toen de 777 van Emirates op de ILS zat!

Eerste vlucht in Engeland gehad!

Het is alweer een tijd geleden dat ik een stukje geschreven had. Er viel ook weinig te melden de laatste weken, aangezien we alleen maar in de sim hebben gezeten. We hebben wel vaak geprobeerd om onze eerste vlucht erin te krijgen, maar het weer zat helaas niet mee. De eerste vlucht is namelijk een VFR vlucht (visueel dus) en daarvoor moet het weer (vooral het wolkendek) wel meewerken.

Gelukkig was het afgelopen vrijdag toch zover; we konden eindelijk de lucht in! Het was nog steeds niet echt mooi weer (het weer is echt beroerd sinds wij hier zitten), maar het wolkendek zat op ruim 3500′. Dus wij als een speer naar het vliegtuig! Het was wel even wennen om weer in de seneca te stappen en alle knopjes terug te vinden. De procedures hier zijn ook best wel anders dan in Phoenix. Nadat we alle checks in detail hadden doorgenomen met onze instructeur konden we vertrekken.

We vertrokken van runway 19 en vlogen richting het noord-westen en hebben daar een aantal simpele oefeningen gedaan (achter de schermen) om weer te wennen aan het vliegtuig. Na een half uurtje gingen de schermen weg en zijn we visueel terug gevlogen naar Oxford om daar een Touch&go te doen en een circuitje te vliegen. Het voelde wel even raar na al die sim uren, maar uiteindelijk ging het best lekker, zelfs de landingen! Onze volgende vlucht zal waarschijnlijk volgende week zijn. Dan gaan we een echte IFR route doen die we hebben geoefend in de sim.